อยู่ไกลจนสุดสายตา ไม่อาจเห็นว่าเราใกล้กันและทุกครั้งหัวใจฉันยังคงไหวหวั่นกับความทรงจำนึกถึงครั้งแรกเราพบกัน เธอและฉันไม่เคยต้องไกลในวันนี้ฉันต้องเผชิญความไหวสั่นอยู่ภายในใจกลัวการที่เราไกลกัน กลัวว่าใจจะเปลี่ยนผันไป
ฝนพรำเปรียบเหมือนครั้งฉันพบเธอแววตาของเธอยังคงติด ตรึงในใจไม่ลืมรักเรา ยังไม่เก่าลงใช่ไหมหรือกาลเวลาหมุนไปเปลี่ยนใจเธอเป็นอีกดวง
เธอ เธอยังคิดถึงฉันไหมเมื่อสองเรานั้นยังต้องห่างไกลเมื่อเวลาพาเราให้ไกลกันรู้บ้างไหม คนไกลยังคงหวั่นไหวเมื่อเขามองดูภาพเธอทีไรน้ำตามันยังไหลออกมา
หยาดน้ำค้างในยามเช้า กับลมหนาวจับใจสายลมโชยอ่อน พัดพาความรักฉันไปส่งถึงใจเธอที
เธอ เธอยังคิดถึงฉันไหมเมื่อสองเรานั้นยังต้องห่างไกลเมื่อเวลาพาเราให้ไกลกันรู้บ้างไหม คนไกลยังคงหวั่นไหวเมื่อเขามองดูภาพเธอทีไรน้ำตามันยังไหลออกมา
กาลเวลาอาจทำให้ใจคนเราเปลี่ยนผันในวันต้องไกลแต่ฉันยังคงมีแต่เธอ อยู่ในหัวใจเสมอ
เธอ เธอยังคิดถึงฉันไหมเมื่อสองเรานั้นยังต้องห่างไกลเมื่อเวลาพาเราให้ไกลกันรู้บ้างไหม คนไกลยังคงหวั่นไหวเมื่อเขามองดูภาพเธอทีไรน้ำตามันยังไหลออกมา
เมื่อเขามองดูภาพเธอทีไรน้ำตามันยังไหล